این یادداشت رادر ۲۹ / ۱/ ۸۵ در روزنامه خراسان نوشتم .درست در آخرین روزی که رئیس جمهور محترم به خراسان رضوی سفر کرده بود همزمان با دومین سفر این یادداشت را مجدد در وبلاگم گذاشتم برای یادآوری .

*****
آقاي رئيس جمهور! درست در همان روزهايي که درمشهد بوديد چند سطري قلمي کردم و درآن پيشنهاد کردم. درکنار همه ديدارهايتان، حالي هم از فردوسي بپرسيد. نمي‌دانم به چه دليلي از چاپ آن پشيمان شدم. البته شايد به خاطر اينکه مي‌دانستم برنامه سفر شما دقيق و بي‌برگشت تنظيم شده و احتمالا" جاي خالي براي يک برنامه ديگر نيست. اما انگيزه‌اي ديگر بنده را واداشت تا هم اشارتي به آن چند سطر داشته باشم وهم شکوه‌اي ديگر بدان بيفزايم. جناب آقاي احمدي نژاد، آنچه ‌«ايران» را بزرگ مي‌دارد،ميراث گرانسنگ وپرشکوه اين سرزمين است که با سفر به گوشه گوشه آن مي‌توان انبوهي از آنچه هويت ايراني و اسلامي ما را شکل مي‌دهد، يافت و ديد. در آنجا نوشتم که اي کاش سري هم به «‌توس» بزنيد. شهري که هويت ايراني، اسلامي، تاريخي، فرهنگي وادبي را يکجا دارد. روزگاري گامهاي استوار و مبارک مردي از سلاله پيامبر اکرم (ص) برسينه آن آهنگ ولايت نواخت وروزگاري ديگر بي‌شمار انديشمندان و مفاخري را در خود پرورد که هر يک از سرآمدان دانش و فرهنگ اين بوم و بر شده‌اند و برتارک آن نام حکيم فردوسي مي‌درخشد که نياي من و شماست. شما که بارها گفته‌ايد «ايراني مي‌تواند» کاش سري به توس مي‌زديد تا باور کنيد فردوسي اين ايراني مرد بزرگ ‌«توانست». کاري کرد کارستان، آنگاه که ايران را خطرها نشانه مي‌رفت، هويت ما را بازشناساند. «‌شاهنامه» او نامه شاهان نبود که نامه من و شماست. فردوسي اين تنها شاعر مسلم شيعي در شمار قله‌هاي شعر فارسي، درهمان دوران به صراحت ايراني را توصيه کردکه: « اگر چشم داري به دیگرسراي به نزد نبي ووصي گير جاي» کاش به توس مي‌رفتيد تا حالي از اين مرد بپرسيد و ساعتي پاي شکوه‌هاي او بنشينيد، بي‌گمان به شنيدنش مي‌ارزيد. شما مي‌دانيد حدود 10 سال پيش مقام معظم رهبري سفري به توس داشتند و از احياي اين شهر سخن گفتند. در اين ساليان بارها بودجه‌هايي بيش وکم تخصيص داده شد اما نه آنچنان که شايسته و بايسته اين منطقه است تا جايي که تنها براي يک روز آنهم «يادروز فردوسي» رفتن به اين شهر کمي آزاردهنده است و عجيب اينکه هنوز مردم اين شهر در «‌روز فردوسي» به خيال اينکه وزير و وکيلي بدانجا مي‌آيد، تجمع مي‌کنند واز نبود گاز و بسياري مشکلات خود مي‌گويند. و خلاصه در آن چند سطر نوشته بودم در کنار اين همه شهرک اقتصادي و صنعتي، بياييد شما نخستين فرهنگ شهر ايراني را در اين منطقه بسازيد، مگر توس کمتر از «‌وايمار» آلمان است که به اعتبار گوته «‌فرهنگ شهر» اروپا شده است. و اما سخن ديگر من که انگيزه اين يادداشت را فراهم کرد، سفر شما به نيشابور بود. شما درروزي به نيشابور پاي گذاشتيد که درتقويم رسمي جمهوري اسلامي ايران که شوراي عالي فرهنگ عمومي کشور که شما رياست آن را برعهده داريد، به نام روز ملي عطار ‌نام گرفته است و جالب‌تر اينکه من از همين رو در گزارشي که صبح آن روز از همايش عطار تهيه کردم، اين جمله را نوشتم که : « نمي‌دانم اما گويا تعمدي بوده است که رئيس جمهور هم در روز ملي عطار به نيشابور بيايد، تا پاسداشتي براي مفاخر ادبي هم باشد». اما وقتي خبرها را شنيدم و سخنراني شما را خواندم، در شگفت ماندم که چرا رئيس جمهورم در روز عطار، در سرزمين عطار، نامي از عطار و خيام بر زبان نياورد. تعداد سفرها و ازدحام برنامه‌ها را البته باور داريم اما اين گناه بر مشاوران شما نابخشودني است. همين امسال براي يکصدمين سال تولد ساموئل بکت، کشورهايي مثل انگلستان، ايرلند، آمريکا، آلمان، فرانسه و ژاپن جشن مي‌گيرند، از اين نمايشنامه‌نويس ايرلندي ياد مي‌کنند و کشوري مثل ترکيه 2007 را به عنوان سال جهاني مولانا از طرف خود به يونسکو پيشنهاد مي‌کند و ما در روز عطار در شهر عطار، نام عطار را از ياد مي‌بريم. عجيب‌تر اينکه وزير محترم فرهنگ و ارشاد اسلامي درمشهد ماند و در آن روز به نيشابور نيامد و حتي پيامي نفرستاد و به قول حافظ شيراز: «ننوشت سلامي و کلامي نفرستاد» در اين ساليان رسم بر اين بوده است که وزير ارشاد و رئيس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي پيامي صادر مي‌کردند که به هر حال در حد خود غنيمتي بود. آقاي رئيس جمهور، آقاي وزير ارشاد، توانايي در گرو دانايي است: «توانا بود هر که دانا بود» و ايراني زماني «مي‌تواند» که « بداند» و بخشي از اين دانستن، آگاهي داشتن از گذشته خود است. «‌خود»ي که « هويت» مي‌سازد. هويتي که باور مي‌آورد و باوري که هر کاري را «شدني» مي‌کند و من و ما وظيفه داريم اين آگاهي را به جامعه ارزاني داريم و لااقل باکارهاي نمادين حرمت بزرگانمان را پاس داريم. يکي از افتخارات امروز ما همين گذشته پرشکوه است و دانستن آن شرط حرکت به جلو، بياييم درکنار اين همه فعاليتهاي سياسي، اجتماعي و اقتصادي، به پاس احترام به فرهنگ و ادب و ميراث معنوي خويش، کلامي برانيم و قلمي بدوانيم.